กาลครั้งหนี่งนานมาแล้วมีเจ้าหญิงลอยกระทงองค์หนึ่งเธอเป็นง่อย…เดินไม่ได้อยู่ใน ปราสาทอันใหญ่โตในหุบเขาหิมะที่แสนจะหนาวเหน็บวันหนึ่งเธอคลานออกมาจาก ปราสาทแล้วไปเจอหมาไนเข้าเธอจึงบอกหมาไนว่าหมาไนจ๋า เธอช่วยกัดขาฉันทีฉันไม่อยากทรมารไปอย่างนี้อีกแล้ว อากาศทั้งหนาว ตัวเธอยังง่อยอีกต่างหาก หมาไนซึ่งไม่รู้ภาษาคนจึงกระโดดเข้ากัดคอเจ้าหญิงลอยกระทง เจ้าหญิงลอยกระทงร้องโอ๊ย! ด่าหมาไนเสียๆหายๆ หมาไน เริ่ม งง จึงปล่อยคอหญิงแล้วหนีไป
เจ้าหญิงลอยกระทงเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตาย เจ้าหญิงลอยกระทงจึงคลานเข้าไปในวัง แล้วไปเจอรังมดแดงเข้ามดแดงกัดเจ้าหญิงลอยกระทง เจ้าหญิงลอยกระทงร้องจ๊าก อะไรเนี้ยชีวิตฉัน….อยู่ดีๆแมงสาบก็เข้าไปในกระโปรงเจ้าหญิงลอยกระทง เจ้าหญิงลอยกระทงร้อง ยี้ แล้วร้องไห้ อือๆๆๆชีวิตฉันมันไม่มีอะไรดีเลย…สักอย่าง เจ้าหญิงลอยกระทงจึงคิดฆ่าตัวตายพร้อมกับกุมคอที่โดนหมาไนกัด แล้วเกาขาที่โดนมดกัด เจ้าหญิงลอยกระทงคลานไปจนถึงชั้นดานฟ้า พร้อมที่จะกระโดดลงมาลงสู่พื้นล่าง แต่เพราะอากาศที่หนาวเหน็บ เจ้าหญิงลอยกระทงจึงแข็งตาย……พ่อของเจ้าหญิงลอยกระทงรู้เข้าร้องไห้7วัน7คืน ข้าวปลาไม่กิน ผอมแห้งและเสียใจที่ตัวเองมาดูลูกไม่ทัน
พ่อของเจ้าหญิงหาทางรักษาเจ้าหญิงลอยกระทงให้หายโดยเดินเท้าเปล่าฝ่าพายุหิมะเลยต้อง ปล่อยเจ้าหญิงลอยกระทงไว้คนเดียว แม่เจ้าหญิงลอยกระทงก็เสียชีวิตไปก็เพราะว่าเจ้าข่วนหน้าใส่ แต่พ่อก็ไม่เคยถือโกรธเจ้าหญิงลอยกระทงเลย ตอนนี้เจ้าหญิงลอยกระทงเสียชีวิตไปซะก่อนแล้ว…. ก็อยากให้เจ้าหญิงลอยกระทงรู้ว่า พ่อรักเจ้าหญิงลอยกระทงมาก ๆ เลยน่ะลูก
ดัดแปลงจาก นิทานเจ้าหญิง +http://learners.in.th/blog/hinode-ya/106178